రచన: అన్నమాచార్య
రాగం: కాంభోజి
ప్రధాన దైవం: శ్రీ వేంకటేశ్వర స్వామి
పరిచయం
“ఇందరికీ అభయంబు లిచ్చు చేయి” అన్నమాచార్యుల భక్తి తత్త్వాన్ని, శ్రీ వేంకటేశ్వర స్వామి దివ్యహస్తాల మహిమను ఒకేసారి చూపించే అందమైన సంకీర్తన. ఈ కీర్తనలో అన్నమయ్య స్వామివారి చేతిని కేవలం ఒక శరీర భాగంగా వర్ణించరు. భక్తులకు అభయమిచ్చే చేయి, వేదాలను రక్షించిన చేయి, బలిచక్రవర్తిని అనుగ్రహించిన చేయి, సముద్రాన్ని మథించిన దివ్యశక్తికి ప్రతీకగా నిలిచే చేయి, చివరకు సమస్త ప్రాణులకు మోక్షమార్గాన్ని చూపించే చేయిగా చిత్రించారు.
అన్నమయ్య ఒక్కో చరణంలో విష్ణువు వివిధ అవతారాలు, పురాణ ఘట్టాలను గుర్తుచేస్తూ, ఆ దివ్యహస్తం యొక్క మహిమను వివరిస్తారు. వరాహం, వామనం, కృష్ణుడు, పరశురాముడు వంటి విష్ణు అవతారాలకు సంబంధించిన సంకేతాలు ఇందులో కనిపిస్తాయి. చివరికి అదే చేయి తిరువేంకటాచలాధీశుడైన శ్రీ వేంకటేశ్వరుని చేయిగా మనకు దర్శనమిస్తుంది.
ఈ కీర్తన యొక్క ప్రత్యేకత ఏమిటంటే—పురాణ కథలను కేవలం చెప్పకుండా, ప్రతి ఘట్టాన్ని “చేయి” అనే ఒకే భావంతో అనుసంధానించడం. అందువల్ల పాట మొత్తం శ్రీహరి దివ్యహస్తానికి ఒక స్తుతిగీతంగా మారుతుంది.
రాగం / తాళం
ఈ కీర్తనను కాంభోజి రాగంలో పాడే సంప్రదాయం ప్రసిద్ధి చెందింది.
కాంభోజి కర్ణాటక సంగీతంలో అత్యంత ప్రసిద్ధమైన రాగాల్లో ఒకటి. దీనిలో గంభీరత, భక్తి, వైభవం, వీరత్వం వంటి అనేక భావాలను వ్యక్తం చేయగల సామర్థ్యం ఉంది. శ్రీహరి దివ్య పరాక్రమాన్ని, ఆయన చేతులలోని రక్షణ భావాన్ని వర్ణించే ఈ కీర్తనకు కాంభోజి రాగం ఎంతో అందంగా సరిపోతుంది.
కాంభోజి రాగంలో ఈ కీర్తనను ఆలపించినప్పుడు “చేయి” అనే పదం పదేపదే వినిపించడం ద్వారా స్వామివారి దివ్యహస్తంపై భక్తి భావం మరింత బలపడుతుంది.
రాగం: కాంభోజి
తాళం: గాన సంప్రదాయం ఆధారంగా మారవచ్చు; \
పూర్తి సాహిత్యం
పల్లవి
ఇందరికీ అభయంబు లిచ్చు చేయి
కందువగు మంచి బంగారు చేయి ॥
చరణం 1
వెలలేని వేదములు వెదికి తెచ్చిన చేయి
విలుకు గుబ్బలి కింద చేర్చు చేయి |
కలికియగు భూకాంత కాగలించిన చేయి
వలవైన కొనగోళ్ళ వాడిచేయి ॥
చరణం 2
తనివోక బలి చేత దానమడిగిన చేయి
వొనరంగ భూ దాన మొసగు చేయి |
మొనసి జలనిధి యమ్ముమొనకు తెచ్చిన చేయి
ఎనయ నాగేలు ధరియించు చేయి ॥
చరణం 3
పురసతుల మానములు పొల్లసేసిన చేయి
తురగంబు బరపెడి దొడ్డ చేయి |
తిరువేంకటాచల ధీశుడై మోక్షంబు
తెరువు ప్రాణుల కెల్ల తెలిపెడి చేయి ॥
పద అర్థాలు
| పదం | అర్థం |
|---|---|
| ఇందరికీ | అందరికీ, సమస్త జీవులకు |
| అభయం | భయంలేకుండా రక్షణ కల్పించడం |
| ఇచ్చే చేయి | రక్షించే, అనుగ్రహించే దివ్యహస్తం |
| కందువగు | ఆకర్షణీయమైన, మనోహరమైన |
| వెలలేని | విలువకు అందనంత, అపారమైన |
| వేదములు | వేదాలు |
| వెదికి తెచ్చిన | వెతికి తిరిగి పొందిన |
| గుబ్బలి | ఒక ప్రత్యేకమైన ప్రదేశం/ఆశ్రయం అనే పాఠార్థం |
| భూకాంత | భూమి దేవి |
| కాగలించిన | రక్షించిన, పైకి తీసిన |
| కొనగోళ్ళు | గోళ్ల చివరలు |
| బలి | బలిచక్రవర్తి |
| దానం అడిగిన | దానాన్ని కోరిన |
| భూదానం | భూమిని దానంగా ఇవ్వడం |
| జలనిధి | సముద్రం |
| అమ్ము | బాణం |
| మొనకు తెచ్చిన | చివరకు/అంచుకు తీసుకువచ్చిన |
| నాగేలు | నాగలి |
| ధరియించు | ధరించిన |
| పురసతులు | స్త్రీలు |
| మానములు | గౌరవం, మర్యాద |
| పొల్లసేసిన | కాపాడిన, నిలబెట్టిన |
| తురగము | గుర్రం |
| బరపెడి | నడిపించే/భరించే |
| దొడ్డ | గొప్ప, మహత్తరమైన |
| ధీశుడు | అధిపతి, ప్రభువు |
| మోక్షము | జనన మరణ బంధం నుంచి విముక్తి |
| తెరువు | మార్గం |
| ప్రాణులు | సమస్త జీవులు |
| తెలిపెడి | తెలియజేసే, చూపించే |
భావం – పల్లవి
“ఇందరికీ అభయంబు లిచ్చు చేయి
కందువగు మంచి బంగారు చేయి”
అన్నమయ్య మొదట శ్రీహరి దివ్యహస్తాన్ని స్తుతిస్తున్నారు.
అందరికీ అభయం ఇచ్చే చేయి అది.
భయంతో స్వామిని ఆశ్రయించిన భక్తుడికి రక్షణనిచ్చే చేయి. శరణాగతుడిని ఆదుకునే చేయి. అందుకే అది బంగారం కంటే విలువైనది.
“బంగారు చేయి” అనే పదంలో కేవలం బంగారు రంగు అనే అర్థం మాత్రమే కాదు. అమూల్యమైనది, మంగళకరమైనది, భక్తులకు వరాలను ప్రసాదించేది అనే భావం కూడా ఉంది.
తిరుమల శ్రీ వేంకటేశ్వరుని దర్శించినప్పుడు భక్తుడి దృష్టిలో కనిపించే స్వామివారి దివ్యహస్తం ఈ పల్లవిలో ఒక అభయహస్తంగా మారుతుంది.
భావం – మొదటి చరణం
“వెలలేని వేదములు వెదికి తెచ్చిన చేయి”
ఇక్కడ అన్నమయ్య విష్ణువు మత్స్యావతారాన్ని గుర్తుచేస్తున్నట్లు భావించవచ్చు. ప్రళయ సమయంలో వేదాలను రక్షించి తిరిగి తీసుకువచ్చిన దివ్యశక్తిని ఆయన స్మరిస్తున్నారు.
వేదాలు జ్ఞానానికి ప్రతీకలు. అందువల్ల ఈ చేయి కేవలం వస్తువులను రక్షించిన చేయి కాదు—జ్ఞానాన్ని రక్షించిన చేయి.
“విలుకు గుబ్బలి కింద చేర్చు చేయి”
ఈ పాదం పురాణ ఘట్టానికి సంబంధించిన పాఠభేదాలతో వివరణ పొందుతుంది. భావపరంగా ఇది శ్రీహరి తన దివ్యశక్తితో రక్షించిన ఘట్టాన్ని సూచిస్తుంది.
“కలికియగు భూకాంత కాగలించిన చేయి”
ఇక్కడ వరాహావతారం స్పష్టంగా గుర్తుకు వస్తుంది.
హిరణ్యాక్షుడు భూమిని సముద్రంలోకి తీసుకెళ్లినప్పుడు, శ్రీమహావిష్ణువు వరాహరూపంలో అవతరించి భూమిదేవిని తన దంతాలపై ఉంచి పైకి తీసుకువచ్చాడు.
అన్నమయ్య ఆ మహత్తర కార్యాన్ని కూడా **“చేయి”**తో అనుసంధానిస్తున్నారు.
“వలవైన కొనగోళ్ళ వాడిచేయి”
వరాహుని దివ్యరూపం, అతని శక్తి, భూమిని రక్షించిన మహిమ ఇక్కడ మరింత బలంగా వ్యక్తమవుతుంది.
భక్తుడి దృష్టిలో స్వామివారి ప్రతి అవయవం ఒక పురాణ చరిత్రను మోస్తోంది.
భావం – రెండవ చరణం
“తనివోక బలి చేత దానమడిగిన చేయి
వొనరంగ భూ దాన మొసగు చేయి”
ఇక్కడ అన్నమయ్య వామనావతారాన్ని గుర్తుచేస్తున్నారు.
బలిచక్రవర్తి వద్దకు వామనుడు వెళ్లి మూడు అడుగుల భూమిని దానంగా అడిగాడు. చిన్న బాలుడి రూపంలో కనిపించిన వామనుడు, అనంతరం విశ్వరూపాన్ని ధరించి మూడు లోకాలను తన పాదాలతో కొలిచాడు.
అందువల్ల ఇక్కడ “దానం అడిగిన చేయి” అనేది వామనుని దివ్యలీలను సూచిస్తుంది.
“మొనసి జలనిధి యమ్ముమొనకు తెచ్చిన చేయి”
ఇక్కడ సముద్రానికి సంబంధించిన విష్ణు లీలను అన్నమయ్య స్మరిస్తున్నారు. “జలనిధి” అంటే సముద్రం.
ఈ పాదంలో స్వామివారి చేతి శక్తి, దైవ సంకల్పం ముందు ప్రకృతి కూడా అనుకూలమయ్యే భావం కనిపిస్తుంది.
“ఎనయ నాగేలు ధరియించు చేయి”
నాగలి ధరించిన రూపం ఇక్కడ ప్రత్యేకమైన వైష్ణవ పురాణస్మరణను కలిగిస్తుంది. నాగలి బలరాముని ప్రధాన ఆయుధం.
అంటే ఒకే “దివ్యచేయి”లో విష్ణువు యొక్క అనేక అవతారాలు, లీలలు, శక్తులు అన్నమయ్యకు దర్శనమిస్తున్నాయి.
భావం – మూడవ చరణం
“పురసతుల మానములు పొల్లసేసిన చేయి”
ఈ పాదం శ్రీకృష్ణుని లీలలను గుర్తుచేస్తుంది. ముఖ్యంగా స్త్రీల, భక్తుల గౌరవాన్ని కాపాడిన శ్రీకృష్ణుని రక్షణ స్వభావాన్ని ఇందులో చూడవచ్చు.
భగవంతుని చేయి కేవలం యుద్ధంలో ఆయుధం పట్టే చేయి కాదు. అవమానంలో ఉన్నవారి గౌరవాన్ని కాపాడే చేయి కూడా.
“తురగంబు బరపెడి దొడ్డ చేయి”
ఇది శ్రీకృష్ణుని సారథ్య రూపాన్ని, యుద్ధరంగంలోని ఆయన పాత్రను గుర్తుచేస్తుంది.
కురుక్షేత్రంలో అర్జునుని రథసారథిగా శ్రీకృష్ణుడు గుర్రాలను నడిపించాడు. అందువల్ల “తురగము” అంటే గుర్రం అనే పదం ద్వారా పార్థసారథి శ్రీకృష్ణుడు గుర్తుకు వస్తాడు.
“తిరువేంకటాచల ధీశుడై మోక్షంబు
తెరువు ప్రాణుల కెల్ల తెలిపెడి చేయి”
ఇదే మొత్తం కీర్తనకు పరాకాష్ఠ.
మత్స్యుడు, వరాహుడు, వామనుడు, కృష్ణుడు—వివిధ అవతారాల్లో కనిపించిన ఆ దివ్యశక్తి ఇప్పుడు తిరువేంకటాచలాధీశుడైన శ్రీ వేంకటేశ్వరుని రూపంలో మన ముందుంది.
ఆ చేయి సమస్త ప్రాణులకు మోక్షమార్గాన్ని చూపుతుంది.
ఇక్కడ అన్నమయ్య పురాణ అవతారాలన్నింటినీ తిరుమల శ్రీనివాసుడితో అనుసంధానిస్తున్నారు.
అంటే—
అవతారాలు ఎన్నో అయినా, దైవం ఒక్కటే.
లీలలు ఎన్నో అయినా, కరుణ ఒక్కటే.
ఆయుధాలు ఎన్నో అయినా, రక్షించే చేయి ఒక్కటే.
ఈ కీర్తనలోని ప్రత్యేకత
ఈ కీర్తనలో అన్నమయ్య చేసిన ఒక అద్భుతమైన ప్రయోగం “చేయి” అనే పదాన్ని ప్రతి భావానికి కేంద్రంగా ఉపయోగించడం.
- వేదాలను రక్షించిన చేయి
- భూమిని ఉద్ధరించిన చేయి
- బలిని అనుగ్రహించిన చేయి
- నాగలిని ధరించిన చేయి
- భక్తుల గౌరవాన్ని కాపాడిన చేయి
- గుర్రాలను నడిపిన చేయి
- చివరకు మోక్షమార్గాన్ని చూపిన చేయి
అంటే అన్నమయ్యకు స్వామివారి చేయి శక్తి, రక్షణ, దానం, కరుణ, జ్ఞానం, మోక్షం అన్నింటికీ ప్రతీక.
కీర్తన యొక్క ఆధ్యాత్మిక సందేశం
ఈ కీర్తనను కేవలం విష్ణువు అవతారాల వర్ణనగా చదివితే ఒక స్థాయి అర్థం వస్తుంది. కానీ భక్తి దృష్టితో చదివితే ఇంకా లోతైన సందేశం కనిపిస్తుంది.
మనిషి జీవితంలో ఎన్నో రకాల భయాలు ఉంటాయి. ధనం, ఆరోగ్యం, కుటుంబం, భవిష్యత్తు, కష్టాలు—ఇలా ఎన్నో విషయాలు మనసును కలవరపెడతాయి.
అటువంటి సమయంలో అన్నమయ్య చెప్పే మొదటి మాట:
“ఇందరికీ అభయంబు లిచ్చు చేయి”
అంటే భయపడవద్దు. శరణు పొందిన భక్తుడికి రక్షణనిచ్చే దైవహస్తం ఉంది.
అదే చేయి చివరికి “మోక్షంబు తెరువు” చూపిస్తుంది.
అందుకే ఈ కీర్తనలో భక్తి ప్రారంభం అభయంతో మొదలై మోక్షంతో ముగుస్తుంది.
ఎప్పుడు పాడతారు?
“ఇందరికీ అభయంబు” వంటి అన్నమయ్య సంకీర్తనలు సాధారణంగా వేంకటేశ్వర స్వామి భక్తి కార్యక్రమాలు, అన్నమయ్య జయంతి/వర్ధంతి కార్యక్రమాలు, దేవాలయ సంగీత కార్యక్రమాలు, భజనలు మరియు కర్ణాటక సంగీత కచేరీలలో పాడబడతాయి.
ప్రత్యేకంగా స్వామివారి దివ్యరూపాన్ని, అవతార మహిమను, భక్తులకు ఆయన ఇచ్చే రక్షణను స్మరించే సందర్భాల్లో ఈ కీర్తన ఎంతో అనుకూలంగా ఉంటుంది.
సంబంధిత అన్నమయ్య కీర్తనలు
విష్ణుముఖంలో మరిన్ని అన్నమయ్య కీర్తనలను కూడా చదవండి
తరచుగా అడిగే ప్రశ్నలు
1. “ఇందరికీ అభయంబు” కీర్తన ఎవరి గురించి?
ఈ కీర్తన శ్రీ వేంకటేశ్వర స్వామి దివ్యహస్తాన్ని ప్రధానంగా స్తుతిస్తుంది. అయితే ఇందులో విష్ణువు యొక్క అనేక అవతారాలు, పురాణ లీలలు కూడా ప్రస్తావించబడతాయి.
2. “ఇందరికీ అభయంబు” కీర్తన ఏ రాగంలో ఉంది?
ఈ కీర్తనకు ప్రసిద్ధ గానరూపంలో కాంభోజి రాగంగా పేర్కొంటారు. కాంభోజి యొక్క గంభీరమైన, భక్తి ప్రధానమైన స్వభావం ఈ కీర్తన భావానికి చక్కగా సరిపోతుంది.
3. ఈ కీర్తనలో “చేయి” అనే పదం ఎందుకు పదేపదే వస్తుంది?
అన్నమయ్య స్వామివారి దివ్యహస్తాన్ని రక్షణ, దానం, కరుణ, శక్తి, జ్ఞానం, మోక్షంకు ప్రతీకగా చూపించారు. వివిధ అవతారాల్లో భగవంతుడు చేసిన మహిమలను ఒకే “చేయి”తో అనుసంధానించడం ఈ కీర్తన యొక్క ప్రత్యేకత.
“ఇందరికీ అభయంబు లిచ్చు చేయి” అన్నమయ్య భక్తి సాహిత్యంలో శ్రీహరి దివ్యహస్తానికి అంకితం చేసిన అందమైన స్తుతి.
వేదాలను రక్షించిన చేయి, భూమిని ఉద్ధరించిన చేయి, బలిని అనుగ్రహించిన చేయి, భక్తుల గౌరవాన్ని కాపాడిన చేయి, గుర్రాలను నడిపిన చేయి—అన్నీ చివరికి తిరువేంకటాచలాధీశుడైన శ్రీ వేంకటేశ్వరుని చేయిగానే అన్నమయ్య దర్శించారు.
భక్తుడు స్వామివారిని చూసినప్పుడు ముందుగా గుర్తుకు వచ్చేది ఆయన రూపం కావచ్చు. కానీ అన్నమయ్య ఈ కీర్తనలో మన దృష్టిని ఒక ప్రత్యేకమైన అంశంపై నిలిపారు:
ఆయన చేయి.
ఎందుకంటే ఆ చేయి భక్తుడికి ఒక మాట చెబుతోంది—
“భయపడకు. నేను ఉన్నాను.”
అదే అభయహస్తం.
అదే అన్నమయ్య దర్శించిన శ్రీ వేంకటేశ్వరుని దివ్యహస్తం.